Yek zegt ze.
Ze is niet van deze tijd. Wat is haar referentiekader. The Sound of Music? De fotoshoots van Djumbo (Boya Boya Bay) zijn bijna ongecensureerd geschikt voor publicatie. En ‘flabber‘ een uurtje ‘parent controled’ rond op internet en de ‘pink bullets‘ slaan gaten in je gezicht. En dat zijn dan gekuiste webstedes, de bedstees waar je het kroost ruimhartig in durft toe te dekken.
We leven potdorie in de tijd van ‘You’, en het venster op You is naast een ultieme collectie volstrekte meligheid bijna een schreeuw om een diepgang van het kaliber Playboy Junior. Inhakend, aanpalend, inspelend, klant is koning, customer added value, hang er maar een marketingetiket aan, steek het maar in gewichtig driedelig managementkrijt. The medium is the message. En als dat betekent dat je de boodschap moet verpakken in weinig stof, dan begrijp je Marshall McLuhan.
Yek. Ze begrijpt het niet. De meest populaire website van Nederland wenst via zijn redactiedames in kerstbroek zonder bijpassend rendierkraagje maar wel met de handjes kuis op borsthoogte ons allemaal fijne dagen. Geen echte stijl misschien maar wel de stijl anno 2006, en dan moet 2007 nog beginnen!
Enfin. Business is kennelijk niet haar stijl. Genoeg. Veel of weinig stof, alles begint bij een business plan. En daar gaan we nu aan werken. De wondere wereld van Excel, van de magische cijfers die als een magische kubus op de juiste manier gedraaid het gewenste resultaat opleveren. De wondere wereld van de verbeelding die op mannen in accountantspak een enorme overredingskracht hebben. De wereld waar een euro minimaal een eurodaalder waard moet worden, en dat ook wordt. Kortom: een goudgerande ticket naar ondernemingsland! Maar wat een voorland.
Yek.

En dan de ellende.
De talrijke managementboeken die deze wereld rijk is, willen je doen geloven dat bij een goed idee succes als vanzelf volgt. En aangezien het idee voor een Playboy Junior spontaan opkwam tijdens een van de zoveelste treinvertragingen, rekende ik mezelf al huiswaarts boemelend rijk.
Thuisgekomen wierp ik mijn jas op de stoel, en terwijl ik een fles wijn van zijn schroefdop ontdeed, meldde ik mijn vriendin dat de dagen van loonslavernij bijna voorbij zijn.
‘Dat boek van die Schrijvers, Maandagmorgenmotivatie of zo, dat plastificeren we, dat komt als trofee in de directiekamer te hangen.’ ‘Wat ga je dan doen? Echt werken?’ ‘Nou nee, of eigenlijk wel. Ik begin voor mezelf, als uitgever.’ ‘Als je net zo veel uitgeeft als dat je inneemt, dan komt het wel goed.’
Ik maakte me nodeloos breed toen ik voor haar ging staan. ‘Playboy Junior. Laat het even inwerken. Playboy Junior’ ‘Yek.’ ‘Het gaat om de interviews, om de informatie. Een unieke bladformule, een formule die erg nog niet is. En als we KUS of Chipz, de meiden dan, of Djumbo kunnen krijgen voor een functionele fotoreportage, nou, prima toch. Het is geen porno.’ ‘Je ziet maar. Trouwens, van het weekend moeten we naar mijn ouders, dat is beloofd.’
Ellende dus.