En dan de ellende.
De talrijke managementboeken die deze wereld rijk is, willen je doen geloven dat bij een goed idee succes als vanzelf volgt. En aangezien het idee voor een Playboy Junior spontaan opkwam tijdens een van de zoveelste treinvertragingen, rekende ik mezelf al huiswaarts boemelend rijk.
Thuisgekomen wierp ik mijn jas op de stoel, en terwijl ik een fles wijn van zijn schroefdop ontdeed, meldde ik mijn vriendin dat de dagen van loonslavernij bijna voorbij zijn.
‘Dat boek van die Schrijvers, Maandagmorgenmotivatie of zo, dat plastificeren we, dat komt als trofee in de directiekamer te hangen.’ ‘Wat ga je dan doen? Echt werken?’ ‘Nou nee, of eigenlijk wel. Ik begin voor mezelf, als uitgever.’ ‘Als je net zo veel uitgeeft als dat je inneemt, dan komt het wel goed.’
Ik maakte me nodeloos breed toen ik voor haar ging staan. ‘Playboy Junior. Laat het even inwerken. Playboy Junior’ ‘Yek.’ ‘Het gaat om de interviews, om de informatie. Een unieke bladformule, een formule die erg nog niet is. En als we KUS of Chipz, de meiden dan, of Djumbo kunnen krijgen voor een functionele fotoreportage, nou, prima toch. Het is geen porno.’ ‘Je ziet maar. Trouwens, van het weekend moeten we naar mijn ouders, dat is beloofd.’
Ellende dus.